Ik voed mijn kinderen zelf op!

Een tijdje geleden gingen we met ons favoriete thuisonderwijsgezin naar Planckendael.

Mijn beste vriendin die ik liefdevol Biotrutje noem (ze heeft ook een man die ik Sojaseut gedoopt heb maar die ging niet mee)  en haar twee kinderen: mevrouw Toetje en Apemutske.

Een hele reis met het openbaar vervoer: een bus, een trein en nog een bus met mijn drie kinderen. Gewapend met een rugzak vol reservekledij, zonnecrème, eten en drinken en wat dingen om hen tijdens de reis bezig te houden begon ik eraan.

Bij ons in het dorp stapten we op de lege bus. De buschauffeur had pauze en stond buiten een sigaret te roken.

Mijn zoon liep naar achteren en stond ( 3 seconden) met zijn schoenen op de zetels, ik zag hem en riep hem tot de orde, hij ging zitten en begon te lezen.

Enkele minuten later stapte de chauffeur in de bus en riep naar mijn zoon: ‘hela manneke! Doet gij dat bij uw thuis ook??’

Mijn zoon die ondertussen volledig opging in zijn boek besteedde er weinig aandacht aan. Ik kon alleen maar denken: wat doe jij nu? Wat zeg jij nu?

Het is niet aan iemand anders om mijn kind aan te spreken over zijn gedrag. Tenzij ik hem zomaar zou laten doen, dat is wat anders.

Maar in dit geval kwam zijn reactie zo laat en had ik mijn kind zelf gecorrigeerd, het was helemaal niet aan hem om daar nog een opmerking over te maken.

En dan had ik nog veel geluk dat de bus leeg was, had hij dat in een volle bus gedaan kon ik mijn uitstap naar Planckendael op mijn buik schrijven, dan was ik naar huis kunnen gaan en ging mijn kind en heel ons gezin erbij dagenlang door een hel.

De buschauffeur kon niet weten dat mijn zoon autisme heeft maar dan nog, ik vond het misplaatst en onnodig.

Nu onze kleinste met zijn verstandelijke beperking en autisme ouder wordt hoor ik steeds vaker wat anderen denken. Vaak durven ze het ook hardop zeggen.

‘het moest de mijne eens zijn!’

‘dringend een pak rammel nodig’

‘luisteren is niet meer nodig precies’

‘je maakt er een baby van als hij op die leeftijd nog in een draagdoek mag/een papfles krijgt’

‘niet eten? geef hem maar eens een week aan mij!’

Hoe voed je een kind op met een mentale achterstand? Een kind dat geen oorzaak/gevolg begrijpt? Zet je hem op straf wanneer hij iets verkeerd doet? Wat leert hij daar dan uit?

Ga je schreeuwen? Ga je hem slaan?

Wat doe je met een kind met een eetstoornis? Die kokhalst en dagen zonder eten blijft. Die geconstipeerd is door zijn zelf opgelegde rigide dieet. Die geen fruit durft aanraken en ervan gruwt. Slaan? Uithongeren? Figuurtjes maken van het eten? Veel geld uitgeven aan bordjes en bekers met figuurtjes op, beloningen en cadeautjes beloven?

Wat als dat niet helpt? Wat als ook de thuisbegeleiding met de handen in het haar zit? Wat als hij zo blijft eten voor de rest van zijn leven?

Wat doe je met een kind van 5 die niet zindelijk is? Waarbij je de pyjamabroek aan de bloes moet naaien en achteraan een rits voorzien omdat hij anders zijn bed vol stoelgang smeert?

Wat als je elke avond je kind naar bed moet brengen en hem moet opsluiten in een ‘kooi’ omdat hij ’s nachts in de messenschuif zit, de voordeur uitloopt of uit het raam op de eerste verdieping klimt? Die zonder aarzelen ontstopper drinkt of met speelgoed tegen de ramen gooit?

Ik moet ook boodschappen doen, ik moet ook naar de post en naar de bank en naar de tandarts. Ik kan mezelf niet opsluiten. Hij moet leren hoe hij zich moet gedragen. Ookal is hij te groot om in het winkelkarretje te zitten.

 

Ik wil hem helemaal niet klein houden, maar hij is nu eenmaal mentaal twee à drie jaar. En als hij daar de nadelen van moet ondervinden mag hij de voordelen daar ook bij nemen!

Dus wanneer hij moe is na een zware dag met therapieën of een dagje pretpark dan komt hij met zijn Doekie aangelopen klik ik hem vast op mijn rug, zo kan ik rustig wandelen, mijn was ophangen of koken. Vaak vraagt hij dan een flesje melk. En na 10 minuten voel ik zijn hoofd op mijn rug zwaar worden en weet ik dat hij slaapt.

Zowel hij als ik zijn nog niet klaar om afscheid te nemen van onze Doekie. De vorige hadden we geleend van mijn Biotrutje maar die werd te klein. Er zat nochtans nog genoeg sleepydust in. Die heb ik met pijn in het hart teruggegeven. Nu hebben we zelf een preschool-versie aangeschaft. Een ergonomische drager voor kids tot 6 jaar. En we hebben er al veel plezier van gehad.

Nu gebruikt hij soms een hoofddoek van mij om zijn knuffel ‘Sjaapie’ draagdoekgewijs mee te nemen.

Het is een schat van een kind en ook al offeren we er veel voor op (we verhuizen speciaal voor hem) en kost het veel energie, hem zien praten, lachen, spelen en zijn vooruitgang maken het meer dan waard.

Ik zal altijd vechten als een leeuwin voor mijn kinderen, heel mijn leven draait rond hen en ik zou het niet anders willen.

Niemand is perfect en we kunnen alleen maar ons best doen, en dat doe ik.

Ik hoop dat mijn kinderen zich later zullen herinneren wat voor een mama ik was, de speciale momenten die we hebben en de mooie herinneringen koester ik.

De filmavonden, de ontplofte keukens na een namiddagje bakken, de uitstapjes, de snuggel-momenten in het grote bed, de fruitpapjes, de eerste stapjes, de traantjes die ik heb weggekust, de nachten die ik gewaakt heb ziek naast hun bed, ons laatste geld dat we in hen geïnvesteerd hebben, de tranen die ik zelf gelaten heb, de liters borstvoeding, de stapels pannenkoeken, alle overuren die papa klopte om te zorgen dat zij niks tekort kwamen, de eureka-momenten tijdens de les, het gespet in bad, de zomeravonden in onze tuin, de kennis die ik hen bijbracht over Allah en onze geliefde profeet, de ontelbare foto’s en filmpjes van alle mijlpalen die ik nog vaak terug bekijk, mijn mooie zwangerschappen en mijn knappe kindjes, de sneeuwpret, de knuffels en de kusjes en de mollige armpjes rond mijn nek, voor dat alles ben ik dankbaar.

Ik voed mijn kinderen zelf op en niemand hoeft dat in mijn plaats te doen. Al zou ik soms willen dat ze het eens konden overnemen zodat ze zien hoe zwaar het is en dat het allemaal niet zo evident is.

Maar zolang de leuke momenten in de meerderheid zijn (en dat is zeker het geval) hou ik het nog wel even vol.

En moest het toch niet gaan, ik wil een roze dwangbuis en een helm met glittertjes!

 

 

Advertenties

Een gedachte over “Ik voed mijn kinderen zelf op!

  1. Ach schattie, jouw kleinste snollebolleke is net zoals je twee oudere kinderen een schat van een kind! Hij evolueert op zijn eigen tempo en het is zalig om daar getuige van te mogen zijn! Hij is een super lieve knuffelbeer. En inderdaad, laat de mensen maar praten. En lang leve de draagdoek!! Ik wenste dat Apemutske er nog in zat :-)!!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s