Ik voed mijn kinderen zelf op!

Een tijdje geleden gingen we met ons favoriete thuisonderwijsgezin naar Planckendael.

Mijn beste vriendin die ik liefdevol Biotrutje noem (ze heeft ook een man die ik Sojaseut gedoopt heb maar die ging niet mee)  en haar twee kinderen: mevrouw Toetje en Apemutske.

Een hele reis met het openbaar vervoer: een bus, een trein en nog een bus met mijn drie kinderen. Gewapend met een rugzak vol reservekledij, zonnecrème, eten en drinken en wat dingen om hen tijdens de reis bezig te houden begon ik eraan.

Bij ons in het dorp stapten we op de lege bus. De buschauffeur had pauze en stond buiten een sigaret te roken.

Mijn zoon liep naar achteren en stond ( 3 seconden) met zijn schoenen op de zetels, ik zag hem en riep hem tot de orde, hij ging zitten en begon te lezen.

Enkele minuten later stapte de chauffeur in de bus en riep naar mijn zoon: ‘hela manneke! Doet gij dat bij uw thuis ook??’

Mijn zoon die ondertussen volledig opging in zijn boek besteedde er weinig aandacht aan. Ik kon alleen maar denken: wat doe jij nu? Wat zeg jij nu?

Het is niet aan iemand anders om mijn kind aan te spreken over zijn gedrag. Tenzij ik hem zomaar zou laten doen, dat is wat anders.

Maar in dit geval kwam zijn reactie zo laat en had ik mijn kind zelf gecorrigeerd, het was helemaal niet aan hem om daar nog een opmerking over te maken.

En dan had ik nog veel geluk dat de bus leeg was, had hij dat in een volle bus gedaan kon ik mijn uitstap naar Planckendael op mijn buik schrijven, dan was ik naar huis kunnen gaan en ging mijn kind en heel ons gezin erbij dagenlang door een hel.

De buschauffeur kon niet weten dat mijn zoon autisme heeft maar dan nog, ik vond het misplaatst en onnodig.

Nu onze kleinste met zijn verstandelijke beperking en autisme ouder wordt hoor ik steeds vaker wat anderen denken. Vaak durven ze het ook hardop zeggen.

‘het moest de mijne eens zijn!’

‘dringend een pak rammel nodig’

‘luisteren is niet meer nodig precies’

‘je maakt er een baby van als hij op die leeftijd nog in een draagdoek mag/een papfles krijgt’

‘niet eten? geef hem maar eens een week aan mij!’

Hoe voed je een kind op met een mentale achterstand? Een kind dat geen oorzaak/gevolg begrijpt? Zet je hem op straf wanneer hij iets verkeerd doet? Wat leert hij daar dan uit?

Ga je schreeuwen? Ga je hem slaan?

Wat doe je met een kind met een eetstoornis? Die kokhalst en dagen zonder eten blijft. Die geconstipeerd is door zijn zelf opgelegde rigide dieet. Die geen fruit durft aanraken en ervan gruwt. Slaan? Uithongeren? Figuurtjes maken van het eten? Veel geld uitgeven aan bordjes en bekers met figuurtjes op, beloningen en cadeautjes beloven?

Wat als dat niet helpt? Wat als ook de thuisbegeleiding met de handen in het haar zit? Wat als hij zo blijft eten voor de rest van zijn leven?

Wat doe je met een kind van 5 die niet zindelijk is? Waarbij je de pyjamabroek aan de bloes moet naaien en achteraan een rits voorzien omdat hij anders zijn bed vol stoelgang smeert?

Wat als je elke avond je kind naar bed moet brengen en hem moet opsluiten in een ‘kooi’ omdat hij ’s nachts in de messenschuif zit, de voordeur uitloopt of uit het raam op de eerste verdieping klimt? Die zonder aarzelen ontstopper drinkt of met speelgoed tegen de ramen gooit?

Ik moet ook boodschappen doen, ik moet ook naar de post en naar de bank en naar de tandarts. Ik kan mezelf niet opsluiten. Hij moet leren hoe hij zich moet gedragen. Ookal is hij te groot om in het winkelkarretje te zitten.

 

Ik wil hem helemaal niet klein houden, maar hij is nu eenmaal mentaal twee à drie jaar. En als hij daar de nadelen van moet ondervinden mag hij de voordelen daar ook bij nemen!

Dus wanneer hij moe is na een zware dag met therapieën of een dagje pretpark dan komt hij met zijn Doekie aangelopen klik ik hem vast op mijn rug, zo kan ik rustig wandelen, mijn was ophangen of koken. Vaak vraagt hij dan een flesje melk. En na 10 minuten voel ik zijn hoofd op mijn rug zwaar worden en weet ik dat hij slaapt.

Zowel hij als ik zijn nog niet klaar om afscheid te nemen van onze Doekie. De vorige hadden we geleend van mijn Biotrutje maar die werd te klein. Er zat nochtans nog genoeg sleepydust in. Die heb ik met pijn in het hart teruggegeven. Nu hebben we zelf een preschool-versie aangeschaft. Een ergonomische drager voor kids tot 6 jaar. En we hebben er al veel plezier van gehad.

Nu gebruikt hij soms een hoofddoek van mij om zijn knuffel ‘Sjaapie’ draagdoekgewijs mee te nemen.

Het is een schat van een kind en ook al offeren we er veel voor op (we verhuizen speciaal voor hem) en kost het veel energie, hem zien praten, lachen, spelen en zijn vooruitgang maken het meer dan waard.

Ik zal altijd vechten als een leeuwin voor mijn kinderen, heel mijn leven draait rond hen en ik zou het niet anders willen.

Niemand is perfect en we kunnen alleen maar ons best doen, en dat doe ik.

Ik hoop dat mijn kinderen zich later zullen herinneren wat voor een mama ik was, de speciale momenten die we hebben en de mooie herinneringen koester ik.

De filmavonden, de ontplofte keukens na een namiddagje bakken, de uitstapjes, de snuggel-momenten in het grote bed, de fruitpapjes, de eerste stapjes, de traantjes die ik heb weggekust, de nachten die ik gewaakt heb ziek naast hun bed, ons laatste geld dat we in hen geïnvesteerd hebben, de tranen die ik zelf gelaten heb, de liters borstvoeding, de stapels pannenkoeken, alle overuren die papa klopte om te zorgen dat zij niks tekort kwamen, de eureka-momenten tijdens de les, het gespet in bad, de zomeravonden in onze tuin, de kennis die ik hen bijbracht over Allah en onze geliefde profeet, de ontelbare foto’s en filmpjes van alle mijlpalen die ik nog vaak terug bekijk, mijn mooie zwangerschappen en mijn knappe kindjes, de sneeuwpret, de knuffels en de kusjes en de mollige armpjes rond mijn nek, voor dat alles ben ik dankbaar.

Ik voed mijn kinderen zelf op en niemand hoeft dat in mijn plaats te doen. Al zou ik soms willen dat ze het eens konden overnemen zodat ze zien hoe zwaar het is en dat het allemaal niet zo evident is.

Maar zolang de leuke momenten in de meerderheid zijn (en dat is zeker het geval) hou ik het nog wel even vol.

En moest het toch niet gaan, ik wil een roze dwangbuis en een helm met glittertjes!

 

 

Verhuizen

Gisteren werd het contract getekend, het is officieel, we gaan binnenkort verhuizen!

We zijn zo blij met onze beslissing en ik ben er van overtuigd dat we een goede keuze gemaakt hebben. Ik wil nu gewoon snel het praktische gedeelte achter de rug hebben en dan valt alles weer in de plooi.

Voorlopig gaan we zoals altijd door met de lessen, voor rekenen is er een kleine inhaalbeweging nodig maar voor de rest staan we dan weer (ver) voor op schema. Tijd dus om te profiteren van het mooie weer en de natuur in de lente, onze eerste aardbeitjes van het seizoen (maar zeker niet de laatste) en genieten van elkaar.

We zijn vorige week met een islamitische vereniging een park gaan opruimen, was heel leuk. Voor de kinderen waren er kleine fluo-hesjes voorzien en ze kregen elk een vuilzak en een stok en werkten in een team. Ze hebben heel goed hun best gedaan!

We hadden ook nog een thuisonderwijsmeeting met zusters die ook islamitisch thuisonderwijs (willen) geven en kwamen daar dan nog collega’s tegen die we daarvoor enkel virtueel kenden. En het klikte. En de kinderen hadden ook een klik. Sociaal contact: check!

Het enige probleem dat we nu nog hebben is al die leuke uitnodigingen en evenementen in onze overvolle agenda proppen. Er zijn ergere dingen in het leven!

Meltdown

Ik zou wel eens in het hoofd van mijn zoon willen kijken. Misschien ook niet.

Ik kan me niet voorstellen hoe het is om autisme te hebben. Ik lees veel boeken en probeer het te begrijpen maar het lukt me niet. Het lijkt me verschrikkelijk vermoeiend om zoals een computer oneindig veel tabbladen open te hebben staan en constant hetzelfde in vraag te stellen, en wat een angstaanjagende wereld moet het zijn wanneer je geen gezichtsuitdrukkingen kan interpreteren en niet weet hoe je je moet gedragen en waarom anderen reageren zoals ze dat doen. Wanneer je nood hebt aan duidelijkheid en je niet weet wanneer iets gaat gebeuren of waarom, of nog erger, iets dat duidelijk is afgesproken niet doorgaat.

Ter illustratie: dit gebeurde onlangs: we staan allemaal boven, klaar om naar beneden te gaan. Kleine broer gaat als eerst en valt van de trap naar beneden, helemaal van boven naar onder. Ik schreeuw, laat vallen wat ik in mijn handen heb en haast me de trap af om hem snikkend op te vangen, te troosten en hem ondertussen te betasten en te zoeken naar bloed, blauwe plekken of breuken. Ondertussen tikt mijn zoon op mijn schouder, dringend, dwingend, mamaaa mamaaa mamaaaa, tik tik tik….ik draai me om en hij vraagt doodleuk: wat eten we ookal weer vanavond?

Dan denk ik: jaaaa jij hebt autisme. Het komt niet in hem op dat dit nu niet het moment is en helemaal niet dringend of belangrijk. Niet dat hij het niet erg vindt dat zijn broertje pijn heeft maar hij kan zich niet in iemand anders verplaatsen. Wanneer ik hem vraag om een washandje te gaan halen doet hij dat onmiddellijk. En komt terug met een droog washandje. Ik was niet duidelijk. Iemand anders zou begrepen hebben dat ik een nat washandje bedoelde maar iemand met autisme niet.

Ik ben ondertussen getraind in het geven van duidelijke boodschappen. Zeg niet: je schoenen zitten helemaal vol zand en ik heb net gedweild. Want dan denkt mijn zoon: ja die zitten inderdaad vol zand en ik heb mama inderdaad daarstraks zien dweilen. Om vervolgens met zijn zandschoenen naar binnen te lopen. Ik zeg dus dat hij zijn schoenen op het terras moet uitdoen zodat er geen zand binnen komt en hij zal dat zonder problemen doen.

Ook sarcasme is niet aan hem besteed. Wanneer hij zijn kom vol cornflakes propt en daar nog melk bijgiet zodat het bijna overloopt is het geen goed idee om te vragen ‘kan het nog voller?’ want dat komt niet goed 😉

Routine en regelmaat zijn de sleutel tot succes. Vind ik persoonlijk heel erg moeilijk, als spontane chaoot.

De lessen geven hem rust in zijn hoofd. Daarom geef ik elke dag les. Ook in de weekends, ook in de vakanties, ook wanneer hij ziek is, ook wanneer ik ziek ben.

Ookal zijn er dagen waarop het niet kan, van zodra we thuiskomen vraagt hij om les.

Als hij iets in zijn hoofd heeft, laat hij niet meer los. Langs de andere kant geeft hem dat ook veel doorzettingsvermogen.

Ik ben heel dankbaar dat ik hem thuisonderwijs kan geven, op zijn niveau maar toch met aandacht voor zijn problematiek. Hij heeft de intellectuele capaciteiten, hij zou niet op zijn plaats zitten in het buitengewoon onderwijs.

Ook tijdens de les valt het me vaak op: hij heeft geen voeling voor details, hoofdzaak en bijzaak. Bij vraagstukken waar teveel info gegeven wordt: bereken de capaciteit van een ondergrondse parkeergarage staat er hoeveel verdiepingen er zijn, hoeveel auto’s maar ook hoeveel een auto per uur betaalt, hoeveel de bewaking kost,…

Het is heel moeilijk om iemand daarin te trainen want de gegevens en het gevraagde zijn telkens anders.

Hij is heel talig aangelegd en heeft een uitgebreide woordenschat, hij verslindt boeken en ook vreemde talen gaan hem goed af.

Maar begrijpend lezen is niet altijd makkelijk. Dat kost hem vaak punten. Hoewel hij alles beheerst is het moeilijk om tussen de regels te lezen.

Een tekst schrijven lukt niet. Samenhang, onderverdelingen, hij verzandt in details en komt niet tot een oplossing.

Maar het is een schat van een kind. Het is even slikken wanneer je kind een label krijgt. Ookal heb ik daarvoor moeten vechten als een leeuwin. Niet omdat ik per se een diagnose wilde maar omdat alle deuren naar hulpverlening gesloten blijven zonder dat papiertje.

Nu krijgt hij therapie en dat begint zijn vruchten af te werpen. Voor de thuisbegeleiding is er een wachtlijst van 3 jaar.

Gelukkig hoeft hij niet naar school en kunnen we op die manier de prikkels wat beperken. Hij is natuurlijk geen vis in een bokaal en heeft zijn naschoolse activiteiten. En het is leuk dat wij op een maandag naar Plopsaland kunnen wanneer hij niet moet aanschuiven en we bijna alleen zijn in plaats van tijdens de schoolvakanties of de weekends in de drukte.

Maar als hij echt aangeeft dat zijn hoofd te vol zit dan slaat hij eens een training over of bel ik een speelafspraak met een vriendje af. Bij basketwedstrijden speelt hij enkel de thuismatchen mee, de verplaatsingen zijn voorlopig nog te onvoorspelbaar en dat kan je niet forceren of dat wordt een meltdown.

 

MELTDOWN.

 

Het gebeurt gelukkig niet vaak. Ik probeer een evenwicht te vinden tussen een goed gevulde kalender met leuke activiteiten, ik probeer niet telkens een uitnodiging af te slaan want vaak gaat het ook goed en zou het jammer zijn dat hij het gemist had en je kan jezelf moeilijk opsluiten en niet meer naar familiefeestjes gaan omdat het zou kunnen misgaan maar soms zijn er dingen gepland waar je niet omheen kan en soms gaat het wel eens mis.

Ik herken ondertussen de signalen en kan meestal tijdig ingrijpen vooraleer het fout loopt.

De enige oplossing is dan: opstaan en vertrekken. Ook tijdens de hoofdschotel op het huwelijksfeest, ook in een attractiepark waar je net 130 euro inkom hebt betaald terwijl je er nog maar een half uur bent, ook met een volle winkelkar in de winkel, ook wanneer je op bezoek bent of bezoek hebt, stekker eruit trekken is de enige oplossing.

Het is gelukkig nog maar een paar keer voorgevallen maar soms ben ik niet in de buurt en merk ik pas dat het helemaal mis is wanneer ik hem hoor en dan is het al te laat. Bij het laatste incident waren we bij mijn vriendin voor het offerfeest. De jongens waren buiten aan het voetballen en het was al een heel drukke dag geweest en ik vroeg vaak of het nog ging en hij zei dat alles ok was en dat hij niet naar huis wilde.

Opeens hoor ik hem schreeuwen. Het lijkt uit woede maar het is pure onmacht, frustratie en hij heeft een enorm rechtvaardigheidsgevoel. Ik weet nog steeds niet waar het over ging, het zijn tenslotte kinderen en hij moet ermee leren omgaan.

Ik zie dat hij geen blijf weet met zichzelf en hoewel hij spartelt om boven water te blijven gaat hij kopje onder. Ik trek hem bij zijn arm en duw hem op de zetel met mijn knie in zijn rug en ga bovenop hem liggen tot hij rustig wordt. Dat duurt niet lang. Ik weet dat hij me niet hoort en nu gewoon rood ziet voor zijn ogen maar ik praat rustig en reciteer Koranverzen. Ik voel hem slap worden in mijn armen en hij komt terug naar mij, hij reageert wanneer ik iets zeg en ik stel hem gerust en laat hem los.

Hij smeekt me om niet naar huis te gaan. Hij heeft hier zo naar uitgekeken en belooft om zich rustig te houden en het uit te praten. Het is mooi weer, de BBQ staat aan en de vrouwen staan in de keuken het schaap te versnijden, ik wil ook heel graag blijven en laat hem terug naar buiten vertrekken.

Hij gaat naar buiten en schaamt zich voor die scene maar zet zich erover en wil graag de situatie rechttrekken. De sfeer slaat om wanneer de andere jongen het niet wil uitpraten en niet naar hem wil luisteren. Ze willen zonder hem voetballen en in zijn hoofd ontstaat er kortsluiting en vliegt de jongen naar de keel. Die verweert zich hevig en het loopt uit de hand. Ik loop naar buiten maar hij is zo buiten zinnen dat ik al weet dat dit niet zo vlot gaat als daarnet. Hij staat voor me als een brullende leeuw (9 jaar, best wel al sterk en zeker als hij kwaad is en het is tropisch warm buiten dus hij is kletsnat van het zweet en dus glad en glibberig) Ik probeer hem beet te nemen maar hij maait met zijn armen en ik krijg een slag van zijn elleboog, een kopstoot, hij spuwt in zijn gezicht. Ik probeer grip te krijgen en hem tegen de grond te werken, ik blijf stoïcijns kalm en mijn hart breekt dat ik dit moet doen…

Mijn vriendin roept mijn naam en vraagt of ze iets kan doen om te helpen. Ik gebaar haar om weg te blijven. Dit moet ik alleen doen. Hij aanvaardt dit alleen van mijn, zelfs niet van mijn man.

Het duurt langer vooraleer hij rustig wordt. Hij wringt zich opnieuw los en draait zich, ik duik op hem en krijg een stamp in mijn gezicht met zijn sneaker. Ik merk op dat hij een bloeduitstorting in zijn nek heeft in een lange streep. Er drupt een beetje bloed maar dat blijkt van mijn lip te zijn.

Hij bonkt met zijn hoofd dat ik probeer te ontwijken, zijn armen en benen zijn overal en ik verwonder me over de enorme kracht en de primitieve kreten die hij maakt.

Ik probeer hem stevig vast te houden zonder hem pijn te doen. Ik blijf hem rustig toespreken en zoek vanuit mijn ooghoek waar ik mijn handtas heb gezet. Van zodra hij kalm wordt pak ik mijn sleutels en mijn tas en werk ik hem de deur uit. De andere kinderen haal ik later op.

Ik duw hem in de bakfiets, excuseer me bij mijn vriendin en haast me weg van het huis. Aan de overkant van de straat valt alles van me af en ik begin te huilen, gewoon van de spanning. Ik tril over mijn hele lichaam van de adrenaline, mijn hoofddoek hangt op halfzeven en mijn lichaam protesteert tegen de fysieke krachtmeting van daarnet.

Van zodra ik begin te huilen heft mijn zoon zijn hoofd op en komt uit zijn trance en vraagt me verwonderd wat er scheelt. Weet alleen nog dat zijn hoofd te vol werd. Vraagt of hij me pijn gedaan heeft. Hij herinnert zich niks. Ik vertel dat ik hem moest vasthouden. Hij schaamt zich en excuseert zich ontelbare keren en blijft herhalen dat hij mij nooit pijn zou doen.

We bespreken wat de aanleiding was en hij geeft toe dat we beter naar huis gegaan waren toen ik vroeg of het nog wel ging. We spreken af dat hij de volgende keer gaat luisteren en dat ik de situatie beter kan inschatten en wanneer ik zeg dat we naar huis gaan, dat we dan ook onmiddellijk gaan en dat het geen straf is maar gewoon om dit soort dingen te vermijden.

Ik breng hem naar huis en hij valt zijn vader huilend in de armen. Gaat kapot van de schaamte tegenover zijn vrienden maar kan vooral niet om met het idee dat hij zijn mama heeft pijn gedaan. Ik probeer hem te overtuigen dat ik niet boos ben, dat het niet erg was, dat ik geen pijn heb.

Tegen papa herhaalt hij nog eens dat alleen mama hem zo mag vasthouden.

Mijn tranen kan hij niet aanzien. Wat later help ik een hoopje ellende in de douche.

Ik ga mijn andere kinderen oppikken bij mijn vriendin en ben zo dankbaar voor haar troostende woorden en haar begrip. Ze drukt me op het hart om blij te zijn dat Allah mij zo’n kind geschonken heeft, dat zij het niet zou kunnen en dat het feest niet verpest is. Ik krijg vlees mee naar huis maar kan me er niet meer toe brengen om te koken. Ik stop onderweg bij de frituur.

 

Het duurt 5 dagen vooraleer hij weer wat in zijn gewone ritme is. 5 dagen pure horror waarbij ik geregeld stiekem moet bellen vanuit de badkamer om even de stem van mijn man te horen om me gerust te stellen en de dag door te komen. Het hele schema leegmaken is de enige oplossing. Geen boodschappen doen, niet buiten komen.

Cocoonen en veel ritme en regelmaat en dit gewoon even uitzitten.

Helaas zijn er nog steeds mensen in mijn omgeving die vinden dat ik hem anders zou moeten opvoeden, dat elk kind wel wat kenmerken heeft van autisme, dat hij mij manipuleert om zijn zin te krijgen en dat wij hem belonen voor zijn gedrag (als hij aangeeft dat hij het niet ziet zitten dan hoeft hij ook niet te gaan) en dat hij het allemaal maar moet leren en er maar moet mee leren omgaan.

Dat wij hem faciliteren. Hij heeft natuurlijk een hoog IQ en daarom wordt hij vaak overschat.

Een meltdown is geen woedeaanval. Wanneer hij kijkt hoever hij kan gaan is dat niet om uit te dagen en de grenzen op te rekken maar omdat hij wanhopig op zoek is naar iemand die hem grenzen en duidelijkheid geeft.

En het sociaal aanvaardbare botst vaak met zijn autisme.

Zo wilde hij bijvoorbeeld oma geen kus geven.  Werd een heel gedoe. Ik zei hem dat als hij zich te groot voelde hij ook een hand mocht geven of nog beter en respectvoller: een kus op haar hand, zoals volwassenen dat doen bij oudere mensen. Hij bleef weigeren.

Na wat doorvragen bleek dat het aan haar rimpels lag 😉

We kunnen er nu wel mee lachen maar kinderen met ASS hebben vaak sensorische problemen. Etiketten aan kleding, gladde stoffen die ritselen zoals regenjassen zijn een hel. De kleinste vindt zand enz verschrikkelijk en durft geen fruit en groenten aanraken omdat dat koud en nat is.

Maar enfin, rimpels dus. Daarom is een kus op de wang of op de hand ondenkbaar.

Hebben we samen naar een oplossing gezocht en heb ik dit tactvol aan mijn schoonmoeder uitgelegd en mijn zoon geeft haar nu een kus op haar voorhoofd of aan de zijkant op haar slaap, op haar hoofddoek ipv op haar huid.

Onlangs was er een incident op de baskettraining. Er zijn sancties wanneer je iets doet wat niet mag, bv praten tijdens de uitleg vd coach, stampen tegen de bal,….en daar hangt een aantal keer opdrukken aan vast. Zoonlief doet dit telkens zonder problemen en ook andere teamgenootjes zie je regelmatig pompen wanneer de coach een overtreding fluit. Maar deze keer was de les bijna gedaan en stond het vol met ouders die hun kinderen kwamen afhalen. Mijn zoontje moest pompen en er waren een paar ouders die elkaar lachend aanporden en met een hoofdgebaar in zijn richting geamuseerd stonden te kijken.

In zijn beleving stonden ze hem uit te lachen en hij kreeg het moeilijk. Ik wist ook niet goed wat ik moest doen, de coach aanspreken en een uitzondering vragen? Hij had een overtreding begaan, dus hij moest pompen. Maar ik wist ook dat dit niet goed zou komen op deze manier en hij nooit meer zou willen basketten. Zo zwart/wit denkt hij en dan kan je hem ook niet van het tegendeel overtuigen.

Tot mijn verbazing zie ik mijn zoon naar de coach lopen en ze lopen samen naar het materiaalkot en komen even later lachend terug.

Had hij zelf het initiatief genomen en gezegd dat hij zich niet te goed voelde om te pompen maar dat die ouders voor hem moeilijk waren en had hij voorgesteld om te pompen in het materiaalkot.

Ik was zo trots op hem! Dat hij de situatie op die manier kon ombuigen en zelf met een oplossing kon komen en kon aangeven dat hij iets moeilijk vond.

Hij komt er wel, mijn kleine schat.

 

 

 

Music, Maestro!

Muziek heeft een belangrijke plaats in mijn leven en dat van mijn kinderen.

Ooit was ik een beloftevolle ballerina en daardoor heb ik de liefde voor klassieke muziek meegekregen. Wat later was ik een tiener in de jaren ’90.

Hoewel ik best nog op de hoogte ben van recente hits brul ik toch liefst nog keihard mee met liedjes van in ‘mijn tijd’ en die van daarvoor. Mijn vader grapt weleens dat ik in de verkeerde tijd geboren ben.

En verder zijn er ook liedjes die op zich misschien niet mijn favoriet zijn maar die me meteen weer meevoeren naar herinneringen uit mijn kindertijd. Dan zit ik weer in de auto op weg nr de Cote d’Azur, onze jaarlijkse vakantie met onze cassettes van Tien om te Zien Hits, John Denver en Dana Winner, Hits van the eighties, Clouseau, ….

Het Swingpaleis met Felice, dat dus 😉

Verder heb ik niet echt een voorliefde voor bepaalde genres. Ik luister naar vanalles en nog wat.

Mijn kinderen zijn de hele dag thuis en krijgen wel eens wat te horen van mijn playlist.

Zalig om te zien hoe ze Marco Borsato meebrullen maar evengoed Queen of Magic System en Justin Bieber.

Ze maken de vaatwasser leeg terwijl ze Carmina Burana neurieën en vervolgens de laatste single van K3.

Ook mijn man kent zijn pappenheimers. Kende hij al, niet mijn schuld 🙂

Zijn collega’s weten niet waar ze moeten kijken wanneer er op de werf de foute top 100 klinkt en de enige Marokkaan van de bende de songtekst kent van Eric van Neygen en Sanne, Meatloaf, Guus Meeuwis, Paul de Leeuw of Thake That.

Maar ik besef dat we misschien in de minderheid zijn.

Wanneer mijn kinderen op de achterbank plat liggen van het lachen wanneer hun ouders tijdens een lange autorit liedjes zingen, ik met mijn GSM als microfoon en wij John Travoltagewijs Danny Zuko en Sandy zijn.

Nee papa zet nog eens UB40 op, nee ik wil Santana! Nee ik wil Marokkaanse muziek! Want die krijgen ze ook wel eens te horen.

Wanneer er goede salsamuziek op de radio is en hun ouders spontaan een dansje placeren.

Vaak komt er tijdens de les ook wel wat aan bod. Franse liedjes zijn altijd leuk.

Maar ook tijdens de WO lessen is er altijd wel een liedje over ons thema.

Maar het vaakst luisteren we naar anasheed, een soort islamitische opwekkingsliederen.

Die vertalen we dan tijdens de les en bespreken de inhoud.

Regelmatig bladeren we eens door onze muziekmappen van de eerste thuisonderwijs-jaren om liedjes eens vanonder het stof te halen.

De inspectie vond dit meer dan voldoende, samen met de versjes van onder andere Annie MG Schmidt (is hier favoriet) konden we die eindtermen alvast afstrepen van ons lijstje.

Ze wilden alleen nog graag weten wat we deden betreffende ‘drama’.

Ze zijn overduidelijk nog nooit naar ons jaarlijks familiefeest geweest. Grapje.

 

 

 

 

 

 

 

AutiPlan

Ik ga binnenkort eens wat posten over autisme inshaAllah maar voor wie hem nog niet kent: deze wil ik jullie niet onthouden: Autiplan.

Het is overigens niet alleen voor gezinnen met (een) special needs kind(eren) maar voor iedereen die een (dag)schema gebruikt.

In ons gezin hebben we een schema nodig, ik vond het alleen nogal tijdrovend en omslachtig, zeker wanneer je het buitenshuis ook bij de hand moet hebben, dan ben je al snel aan het sleuren met een hoop prentjes en gedoe voor onverwachte omstandigheden.

Omdat mijn jongste zoontje geen pictogrammen begrijpt, ookal vind ik die van Sclera behoorlijk indrukwekkend, zag ik mezelf al van alles en nog wat foto’s zoeken online en opslaan, printen, lamineren en in de weer zijn met klittenband, magneten en wat weet ik nog allemaal.

Zo kwam ik uit bij AutiPlan. Ze hebben de bekende Sclera-picto’s maar ook een versie zonder al dat zwart (je printer zal je dankbaar zijn) maar ook gewone prentjes voor wie daar meer bij gebaat is.

Het is een gratis programma en je kan zoveel personen toevoegen als je maar wil.

Ik maakte dus een account aan voor mijn jongste zoontje. Vervolgens kan je met de kalender een dag plannen. Ik klikte op een aantal prentjes die overzichtelijk onder elkaar kwamen te staan. Je kan deze op elk moment van plaats verwisselen enz. Omdat dagen vaak hetzelfde zijn in grote lijnen (school, eetzaal, sport, de maaltijden, het ochtendritueel,…) kan je sjablonen maken. Vanaf nu moet ik dus niet meer handmatig alles invoeren maar staat er netjes elke vrijdag dat we naar het revalidatiecentrum gaan en vervolgens naar de tennis en basket. Dit kan je op elk moment wijzigen.

Ben je klaar met plannen kan je het gewoon uitprinten en zelf je lay-out kiezen, sommige dingen moeten naast elkaar en andere onder elkaar, het ene al wat groter dan het andere of net niet.  De dagen kan je coderen volgens kleur en je kan per picto ook nog een stappenplan toevoegen indien nodig bv voor veters binden, toiletbezoek of boekentas maken.

Je kan voor een activiteit een wekker zetten zodat jij of je kind gealarmeerd wordt wanneer het tijd is voor die taak/activiteit.

Verandert er niets dan kan je volgende week hetzelfde schema gebruiken.

Verandert er wel iets, wil je bv snel naar de winkel dan staat er met één muisklik een picto van een winkelwagentje na het eten en voor het prentje van het vieruurtje.

En last but not least, ze hebben ook een gratis app waarmee je onderweg kan kijken naar de planning.

Kies je toch voor de betalende versie (hoeft niet) dan kan je ook gebruik maken van foto’s en prenten die je zelf kan toevoegen. Je kan hem nu 30 dagen gratis uitproberen en na afloop zit je nergens aan vast, je valt automatisch terug op de gratis versie, tenzij je zelf het initiatief neemt om voor de betalende versie te gaan. Deze is nu 35 euro ipv 60 euro voor een volledig jaar.

Ik vind het wel de moeite waard omdat ik nu foto’s kan toevoegen, van zijn eigen boekentas, de gevel van de bank of de supermarkt, grootouders, tantes, babysit, logopediste, de binnenspeeltuin,…en dit concreter is voor hem.

Ook voor speciale gelegenheden zoals vakantie, ziekenhuisopname,daguitstap,…is het zeer geschikt. En zoals ik al zei, de app zorgt ervoor dat je je planning nooit vergeet.

Kortom, ik ben fan!

Blog 2.0

Op algemeen verzoek…een nieuw blogbericht. Ik zie net dat de laatste dateert van mei 2015…niet te geloven!

Ik ga echt mijn best doen om het bloggen terug op te pikken en wat regelmatiger te posten. Ook leuk voor mezelf om terug te lezen achteraf…

Ondertussen is grote broer niet meer de enige leerling in mijn klasje, vorig schooljaar bleef ook ons zusje thuis. Dit schooljaar is dus al het tweede jaar, zo snel gaat de tijd. En niet alleen de tijd, ook mijn dochter gaat als een speer doorheen haar leerstof en is bijna klaar met het tweede leerjaar. De boeken voor het derde leerjaar zijn vorige week toegekomen.

De maaltafels worden gedrild, er gaat een nieuwe (franse)wereld voor haar open en lezen en schrijven gaat vlot. De hoofdletters zijn erbij gekomen en ze doet dat super!

Ook met mijn oudste vind ik het een bijzondere tijd…hij effent het pad voor de rest.

Bij hem is alles nieuw. Hoe ging dat ook weer, gelijkgestelde breuken? Colombus? Jaja met zijn ei en heeft Amerika ontdekt. Zover ben ik mee. De rest moet ik toch even opfrissen…Dat doen we samen. Waar er eentje lesgeeft, leren er twee. Of drie, want zus schuift mee aan tafel voor de techniekles en ook WO kan vaker samen gegeven worden.

Handig.

We zitten ruim voor op schema. Ons klasje is vernieuwd, een aantal posters zijn verbannen naar de zolder, de ingevulde werkboeken ook. Papa zorgde voor een grote wandkast van 5 meter lang, die steekt ondertussen propvol boeken, spelletjes en thuisonderwijsmateriaal. Opa emigreert naar het buitenland en zo zijn wij nu de trotse eigenaars van een hele hoop boeken van onschatbare waarde voor elk zichzelf respecterend thuisonderwijsgezin.

Woordenboeken, encyclopedieën, informatieve boeken van Artis Historia, mama’s oude klassiekers van Roald Dahl,…teveel om op te noemen.

En verder waren er nog zoveel andere dingen, het gewone leven. Er werden een paar babytjes geboren in onze familie, we maakten uitstapjes, leerden nieuwe thuisonderwijsgezinnen kennen, we hebben kippen in onze tuin, onze kat Muffin is niet meer het enige verwende nest in huis, ook Cookie heeft bij ons zijn gouden mandje gevonden. Mijn kinderen worden groter met de minuut.

Ik heb eindelijk de moed gevonden om mijn rijbewijs te behalen en ben volop theorie aan het studeren.

Het zou leuk zijn als we binnenkort wat meer vrijheid hebben en wat minder thuisonderwijs-uitjes aan ons voorbij moeten laten gaan.

Ik ga wat meer foto’s trekken van onze thema’s en uitstapjes zodat jullie kunnen meekijken!

 

Tot snel, inshaAllah!

 

 

 

Wat deden wij de afgelopen weken?

Veel te veel om op te noemen!

Omdat ons nieuwe gazon nog eventjes de tijd moet krijgen om te groeien hebben we van het mooie weer geprofiteerd in de speeltuin. Bijna elke dag zitten we daar te picknicken. We hadden een familiebrunch en een BBQ, we gingen naar de kunsttentoonstelling op school van ons zusje, we gingen naar Plopsa Indoor met een nieuwe thuisonderwijsmama (een moslima!) en haar lieve dochter, we gingen naar de binnenspeeltuin, er kwamen weer veel vriendjes spelen en Amine mocht voor het eerst gaan logeren bij zijn neefje! Ons nichtje kwam dan weer bij ons logeren en we gingen naar de prinsessen van Prinsessia, enkele weken daarvoor hadden we ook al K3 gezien, we namen afscheid van de basket tot september, we bouwden een kamp in de salon en we maakten fruitsalade. Mama gaf de salon een make-over en de jongens kregen een nieuwe kamer, helemaal in piraten-thema. We gingen op bezoek bij oma en opa en maakten fietstochtjes met onze nieuwe bakfiets, we gingen opnieuw naar Technopolis, we gingen naar de film in ons cultureel centrum, kortom: we hebben ons zeker niet verveeld! Tussendoor ook nog flink gewerkt: we beginnen aan de laatste maaltafel en dan kennen we ze allemaal, voor spelling zijn we zelfs al met het derde leerjaar gestart, we zijn begonnen met een reeks Disneyboeken om nog beter frans te leren, ons zusje oefent met lezen en rekenen, nog een paar weekjes kleuterklas en dan….geen school meer, ze komt ook in mijn klasje! We verdiepten ons verder in de islam en leerden een nieuwe soera. Wij zijn goed bezig! Anissa en Yassir maakten iets moois op school voor moederdag. And last but not least: onze kleine broer werd 3 jaar! We hebben enkele thema’s behandeld zoals de eerste wereldoorlog, was ook heel leuk. Vandaag maken we een aftelkalender voor de ramadan en de eerstvolgende weken houden wij grote schoonmaak hier in huis en in ons hoofd! Na de ramadan beginnen we InshaAllah met het thema ‘onderwaterwereld’ en gaan we daar enkele uitstapjes aan koppelen. We houden jullie zeker op de hoogte!